* เข้าไปอ่านเวบของ bioscopemagazine แล้วเจอบทความที่ต้องหยุดอ่านแบบในนาทีนั้น
ทั้งๆ ที่ทำงานออฟฟิค ยุ่งจะแย่แล้ว ก็ยังชะงักแล้วก็นั่งอ่านด้วยความรู้สึกที่เหงาตามไปด้วย
ใครที่อยากแบบเต็มๆ ก็ตามไปอ่านที่นี่ได้ค่ะ http://www.bioscopemagazine.com/web2006/special_detail.php?nPage=2&nPos=1
และอยากจะหยิบยกบางท่อนมาให้อ่านกันตรงนี้ด้วย และด้วยว่าบทความนี้มีเรื่องเกี่ยวกับ
หนังเรื่อง all about lily chou chou เลยอยากจะมีส่วนร่วมเข้ามาพูดคุยในมุมมองของข้าพเจ้าบ้าง
ลมหนาวในคืนเหงา :
การเดินทางใน 1 วันของหลากหลายตัวละคร
โดย ไกรวุฒิ จุลพงศธร
1. ฟ้าสาง
สมัยเด็กๆ ผมอ่านการ์ตูนอยู่เรื่องหนึ่ง ฉากบางฉากยังปรากฏชัดในความทรงจำ มันว่าด้วยเด็กทารกที่ชอบมองหาอะไรบางอย่าง เวลาที่พ่อแม่อุ้ม เขาก็มักกวาดตามองสิ่งรอบข้างตลอดเวลา เอ๊ะ...นี่มันก็เป็นสิ่ง ที่เด็กทุกคนเขาทำกันนี่นา
เพียงแค่คำเฉลยมีอยู่ว่า เด็กคนนี้ไม่ได้มองหา อะไรบางอย่าง แต่เขามองหา ใครบางคน
ธรรมชาติได้สร้างสายตาที่ล่อกแล่กให้มนุษย์ทุกคน เพื่อเหตุผลบางประการ
เช่นเดียวกับ เจมส์ ตัวละครในหนังเรื่อง Ratcatcher ของ ลินน์ แรมเซย์ หนังที่นักวิจารณ์ขนานนามว่า
บิลลี่ เอลเลียต เวอร์ชั่นหดหู่ เจมส์เป็นเด็กอายุประมาณ 8 ขวบที่อยู่ในเมืองเล็กๆของสกอตแลนด์ ในฉากเปิดเรื่อง เจมส์ได้กระทำการบางอย่างที่ถือว่ารุนแรงที่สุดในหนังเด็ก...เขาฆ่าคน
เจมส์ผลักเพื่อนตกน้ำโดยไม่ได้ตั้งใจ และเพื่อนเขาก็จมน้ำตาย นี่คือความลับที่ไม่มีใครรู้ และมันอาจเป็นเหตุสำคัญให้เจมส์พยายามมองหาใครสักคนที่จะรับฟัง แต่ก็ไม่มี เขาอาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยง แม่ และน้องสาวต่างพ่อ ทั้ง 3 ไม่เคยเข้าใจเขา และมันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน
เจมส์ได้แต่วิ่งเล่นอยู่ในเมืองแคบๆที่ไม่มีพื้นที่ให้คนอย่างเขา มันเต็มไปด้วยน้ำครำ กำแพงเก่าๆ ท้องฟ้าสีอึมครึม และกลิ่นขยะ เด็กวัยเดียวกับเจมส์ก็มีแต่ทำตัวเป็นอันธพาล ความจริงเด็กพวกนี้ก็เหมือนกับเจมส์ พวกเขาไม่มีอนาคตและจะติดอยู่ในเมืองนี้จนตาย แต่สิ่งที่ต่างกันก็คือ เขาเลือกที่จะทำตัวเลว กดขี่เด็กที่อ่อนแอกว่า เพียงเพื่อจะหลอกตัวเองว่ามีค่า
เจมส์พยายามค้นหาทางออกจากเมืองนี้ แต่เด็กวัย 8 ขวบอย่างเขาจะทำอะไรได้ มีอยู่วันหนึ่ง เจมส์ตัดสินใจเอาเงินค่าขนมไปขึ้นรถเมล์ ฉากนี้เป็นฉากที่เหงาและโรแมนติกมากครับ เจมส์ลองนั่งรถไปเรื่อยๆจนสุดสาย ยิ่งเขานั่งนานเท่าไร รถก็ยิ่งออกนอกเมืองไปเท่านั้น เจมส์เริ่มตื่นเต้นกับโลกอีกใบหนึ่ง แล้วรถเมล์ก็มาสุดสายที่ทุ่งหญ้าสีเหลืองอร่าม เจมส์ยังไม่หยุด เขาลองเดินต่อไปจนพบบ้านจัดสรรกลางทุ่งที่ยังสร้างไม่เสร็จ เขาแอบเข้าไปในบ้าน ลองฉี่ใส่ชักโครกใหม่เอี่ยม ลองไปนอนในอ่างน้ำ ที่คือบ้านในฝันของเขา เจมส์ออกไปวิ่งเล่นในทุ่งหญ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีทอง ผู้ชมสุดจะปลื้มว่าในที่สุด เจมส์ก็ได้พบกับความฝันที่เขาต้องการ
แต่เรื่องน่าเศร้าก็คือ สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ของเขา เจมส์ต้องนั่งรถกลับไปใช้ชีวิตในเมืองเส็งเคร็งเหมือนเดิม
หลังจากได้ลิ้มรสกับความฝันอันสูงสุด เจมส์เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำอย่างไรมันก็เป็นเพียงแค่ความฝัน เขาไม่สามารถออกจากเมืองนี้ได้หรอก ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้นอีกก็คือ เจมส์มีเด็กผู้หญิงที่เขาหลงรัก แต่เด็กคนนี้ก็มักจะโดนแก๊งอันธพาลลากไปข่มขืนเป็นประจำ ในที่สุด หลังจากที่เจมส์รู้ว่าเขาจะต้องติดอยู่ในเมืองนี้จนแก่เฒ่า มันมีเพียงวิธีเดียวที่เขาจะออกจากเมืองนี้ได้
ยามฟ้าสาง เจมส์เดินไปลาทุกคนที่ยังหลับไหล จากนั้นเขาก็เดินไปที่แม่น้ำ...แล้วกระโดดลงไป
ในที่สุด เขาก็ได้ออกจากเมืองนี้เสียที แม้เขาจะต้องจ่ายค่าผ่านทาง...ด้วยชีวิต
(Finale8888) เรื่อง Ratcatcher ที่พูดถึงนี้ข้าพเจ้าไม่ได้มีโอกาสได้ดูเลย ความจริงแล้วข้าพจ้ามักจะสนใจหนังเอเชียเสียมากกว่า (ญี่ปุ่นเสียส่วนใหญ่) น้อยนักที่จะได้ดูหนังยุโรปดีๆ กับเขา คิดไว้อยู่เหมือนกันว่าจะพยายามหาหนังดีๆ แบบนี้เอามาใส่สมองเสียบ้าง บางทีอาจจะทำให้เปิดมุมมองมากขึ้น
2. ยามเช้า
เจมส์ยืนเด่นในทุ่งหญ้าสีทอง ฮาซึมิ ยูอิจิ ก็ยืนเด่นในทุ่งหญ้าสีเขียว อังกฤษกับญี่ปุ่นเป็นดินแดนที่ไกลกันสุดขอบโลก แต่เด็ก 2 คนกลับมีความรู้สึกไม่ต่างกันเลย
ฮาซึมิ ยูอิจิ เป็นตัวละครเอกจาก All about Lilly Chou-Chou ของ ชุนจิ อิวาอิ ถ้าเจมส์ยังมีชีวิตอยู่ เขาก็คงจะเหมือนกับยูอิจิ (ยูอิจิแก่กว่าเจมส์ประมาณ 2 ปี) ทั้งคู่ต่างเป็นเด็กเหงาที่ไม่มีใครเข้าใจแม้กระทั่งแม่แท้ๆ / ชีวิตที่จมปลักในเมืองเล็กๆ / การเป็นไอ้ขี้แพ้ที่ถูกนักเรียนตัวโตเล่นงาน / แฟนของทั้งคู่ก็โดนเด็กอันธพาลรุมข่มขืน / นักเรียนอันธพาลในทั้ง 2 เรื่อง จริงๆแล้ว จิตใจก็ย่ำแย่ไม่ต่างจากคนที่พวกเขาแกล้งสักเท่าไหร่ / ทั้งคู่ฆ่าคนตายเช่นเดียวกัน
แต่สิ่งที่ยูอิจิมี แต่เจมส์ไม่มี ก็คือ ลิลลี่ ชูชู
ยูอิจิเป็นหนึ่งในแฟนพันธุ์แท้ของ ลิลลี่ ชูชู นักร้องสาวชื่อดัง ผู้เปรียบเสมือนทางออกของวัยรุ่นที่เปลี่ยวเหงา เขามักไปตอบคำถามต่างๆในเว็บไซต์ทางการของนักร้องสาว ในฉากการสื่อสารบนอินเตอร์เน็ต น่าแปลกประหลาดตรงที่มันไม่มีรูปภาพ เพียงอักษรบนพื้นสีดำกลับทำให้เรารับรู้ว่าพวกเขาช่างมีความสุข แต่ละคนพูดจากันด้วยความรัก (ต่อนักร้องสาว) และดูเป็นคำพูดที่ไม่ต่างจากเด็กวัยรุ่นสดใสทั่วๆไป
แต่เมื่อหนังเผยให้เห็นสภาพที่แท้จริงของสมาชิกเว็บไซต์นี้ (อย่างน้อยๆก็ 4 คน) กลับช่างน่ากลัวเหลือเกิน เพราะ 3 ใน 4 เป็นพวกขี้แพ้ในชีวิตจริง ส่วนอีก 1 นั้นเป็นพวกขี้แพ้ที่ซ่อนความอ่อนแอแล้วชูความขบถเป็นหน้ากากบังหน้า
(Finale8888) สิ่งที่ยูอิจิมี แต่เจมส์ไม่มี ก็คือ ลิลลี่ ชูชู >> นี่เป็นคำที่โดนใจข้าพเจ้ามากๆ เด็กผู้ชายที่ชื่อเจมส์ช่างมีชีวิตที่หดหู่เสียมาก กลัวกับการที่จะมีชีวิตต่อไป ปลดปล่อยตัวเองในทางเลือกสุดท้ายที่พึงจะทำ แต่ยูอิจิ...เขายังอยากมีชิวิตต่อไป เขาได้ปลดปล่อยตัวเองในทางเลือกที่ดูเหมือนจะใจร้ายไปเสียหน่อย แต่ถึงยังไงซะเมื่อนาทีนั้นมาถึงถ้าเป็นข้าพเจ้า สงสัยคงต้องทำอย่างยูอิจิเหมือนกันไม่ใช่แค่เพียงลิลลี่ที่หล่อเลี่ยงเขา แต่ยังมี คุโนะ อีกคน
........อารมณ์ของมนุษย์เนี่ย บางครั้งก็น่ากลัว จริงๆ......
(ยังมีบทความที่ต่อจากตรงนี้อีกเยอะ ถ้าสนใจก็เข้าไปอ่านตามลิงค์ที่แปะไว้ได้เลยค่ะ เป็นการเขียนที่ดีมากๆ แม้หลายๆ เรื่องที่ผู้เขียนนำมาหยิบยก ข้าพเจ้าเองก็ยังไม่เคยดูเหมือนกัน แต่เมื่ออ่านจบทำให้อยากตามหนังพวกนี้มาดูมากๆ ขอบคุณ คุณ ไกรวุฒิ จุลพงศธร และ bioscopemagazine สำหรับบทความดีๆ)
edit @ 20 Jan 2008 16:27:40 by Finale
(หลอกตัวเองนั้นเอง เหอ เหอ) เพราะถึงแม้จะยังงัย คำว่า รัก ก็ยังไม่หายไปจากใจเรา บางทีเราต้องพักชะบ้างสินะเนี่ย
เผอิญได้คุยกับพี่คนนึงในเรื่องสี่แพร่ง ที่จะลงโรงฉายในวันที่ 24 เมษานี้ และคุยกันว่าบางเรื่องเอามาจากการ์ตูนที่เคยอ่านกัน เลยเอาการ์ตูนที่ว่า มาโพสให้อ่านกันเล่นๆ บางคนอาจจะเคยเห็นผ่านตามาบ้าง ที่มันอยู่เล่มเดียว กับ เรื่อง 13 เกมส์สยอง การ์ตูนรวมเรื่องสั้นจิตหลุดของ เอกสิทธิ์ ไทยรัตน์ เรื่องที่เห้นในหนังคือ เรื่อง อย่าอ่าน ชะตาจะขาด
